@çocukluğunsonu

Camdan süzülen o kırmızıyla mavi,
gecenin bağrına düşen iki yara gibiydi.
Bağırdım anneme korkma diye artık özgürlüğünün vakti geldi.
Kapı çalındı, zaman durdu sanki,
her vuruş yüreğime inen bir ağıt gibi.
Adımlarım ürkek, ellerim titrek,
kapıya uzandım, bir ömrü açar gibi yavaşça…
ve o an, içimde bir şey sustu.
O günden sonra ne aynalar beni tanıdı,
ne de sabahlar içime doğdu eskisi gibi.
Bir kapı aralandı sadece,
ama hayatım…
hep eksik kaldı.