@ASTRA

Gözlemevinden çıktıklarında gece çoktan inmişti.
Gökyüzü kan rengine çalmıştı.
Ay kırmızıydı.
Yerlerdeki otlar da öyle.
Rüzgar esmiyordu. Sanki dünya nefesini tutmuştu.
Veyl yürüyemedi.
sırrını söyledikten sonra dizleriboşaldı. "Gidecek yer yok abla." dedi.
"Ben zaten çoktan silinmiştim."
Çimenlerin ortasına oturdu.
Başını dizlerine gömdü.
Bal rengi gözleri kapalıydı.
"Benim yüzümden oldu değil mi?" diye fısıldadı.
"Eğer o gece öne atılmasaydım... sen..."Vanta cevap vermedi.
Sadece arkasında durdu.
Uzun saçları rüzgarsız havada bile dalgalanıyordu.
Teni ay ışığında maviye çalan bir ışık yayıyordu. Tıpkı bu fotoğraftaki gibi.
Yarı saydam, yarı insan.
Elini yavaşça uzattı. Veyl'in omzunakoydu.Veyl irkildi.
"Soğuksun abla." dedi.
"Öldün mü sen?"