@Angel

Haddinden fazla insan tanıdım . Kayda değer çok az insanla tanıştım. Geçmiş biraz siliktir bende. Karmakarışık bir çocuğun toplamaya güç yetiremediği o dağınıklıkta bir düzen inşa edip ardından o düzeni altüst olan bir ben var geçmişte. Gözleri çok iyi görmeyen ama aradığı en ufak şeyi gözlerini kapatıp hissederek bulduğu bir yığın..
Size lisede arkadaşlarımla olan çılgın yada sıradan anılarımı anlatamam yada ergenlik salaklığıyla süslenmiş bir aşk hikayesi, samimi bir dostluk bağı belki yok belkide hatırlamıyorum. Benim pek arkadaşımda yoktur zaten. Ama geçmişin bana anımsattığı şey hiç yalnızlık olmadı. Hep yalnızdım belki. Yanımda bir ailem yoktu , ailem diyebileceğim insanlarda.. ama şarkılar vardı. Her birine bir anı yaratıp gömdüğüm şarkılar.
Onlarca farklı hayat inşa ettim, onlarca ben yarattım. Kendi kendine yetmenin ne demek olduğunu öğrendik birlikte. Sürekli kavga ettik , tartıştık birbirimize küstük ama yeri geldi gülüp eğlendik. Nasıl bir ruh halinden bağımsız günün sonunda gülmenin hep bir yolunu bulduk. Ağlamayı çok öğrenemedik ağlamamız için sayılı nedenlere ihtiyaç duyduk hep . Bu duyguyu normalleştirmenin üzerinde hâlâ çalışıyoruz:) kendi kendime öğrenebileceğim her duyguyu tattım. Güven, aşk ve aile kavramı gibi bir kaç şey hariç. Eksikliğini hissetmiyorum, tanımadığım hiç bir duyguyu hissetmiyorum. Çok fazla okuduk, izledik ve yazdık ardından bir çoğunu unuttuk. Bazı anlarda kafayı sıyırmanın eşiğine geldik. Bir duvara kitlenip uzun uzun düşündük. Sonrasında o duvarın önünde yeniden başladık her şeyi yıkıp yeni bir ben denedik . İğreti duran her şeyi yakıp yıktık . Sonra o enkazda kaybolduk ve yeniden doğduk. Bir şeylerin yanlış gittiğini hissedince boğuluyorum. İyi yönleri umrumda olmuyor bir yanımı çürüten hataları görmezden gelip güzel olan şeyleri sahip çıkamıyorum. Sayamadığım kadar çok blog yazdım ve sildim. Yazıp silmeye devam edeceğim. Bir gün yazamaz bir hâle gelene kadar. Başka bir yaşam tarzı bilmiyorum. Öğrenecek kadar da hevesim yok. Ustesinden geldiğimi düşündükleri şeylere bakıp güçlü olduğumu düşünüyorlar . Gülüyorum, hallettiğim hiçbir şey yok. Bilmiyorlar . Çok fazla hissediyorum ama hiçbir şey hissetmiyormuşum gibi. Gülüşlerin bir maske olduğunun ben farkındayım ama onlar değil. "Sen busun" deme cüreti gösteren birileri oluyor. Sakin kalamıyorum. Hiç kimse olduğumun farkında değiller. Yarattığım onlarca melek içinde tek bir ruh bile yok. Muazzam bir taklit gücü var sadece. Biçtiği rollere önce kendini inanarak yaşayan bir maskot.