@Angel

"Buraya geleli kaç gün oldu bilmiyorum. Kaçtım; insandan, şehirden, yalandan, gözyaşından ve öfkeden kaçtım. Sanki bir ölüm oturuşundayım. İnsan, burada yalnız olma duygusunun gerçekliğiyle yüz yüze kalıyor.
Hayatım boyunca hiç bu kadar yalın, taze, sıcak olmamıştım. Hücrelerimden hissettiğim o gücün hezeyanı, beni öldürmekten başka ölüme yakın olan, tanımadığım bir duygunun kollarına bırakıyor.
Belki de burada oluşumun tek sebebi, niçinlerimin farkında olup nasıllarına tahammül edecek gücü kendimde bulamayışım. Niçinlerimin farkında olarak yaşamaya başladığım zaman, kendini gerçeklerin peşine düşmüş buluyorsun. Bu kez karşına şu soru dikiliyor: Gerçeklerin ne kadarına dayanabilirim?
Belki, belki bir noktaya kadar dayanabiliyorsun ama dayanamadığın bir an geliyor. Bu kez gerçeklerden kaçmaya başlıyorsun. Ama gerçeklerimizden kaçmıyoruz; onlar bizi muhakkak bir köşede, beklemediğimiz bir anda sıkıştırıyorlar.
Bazen bir yanımın tümüyle korku olduğunu hissediyorum. Ama bu korku beni dik tutuyor. Ölmekten değil, seni bir daha görememekten korkuyorum.
Belki de bunları sana çok uzun zaman önce yazmalıydım ama kalemin ve kâğıdın kaderi bugün buluşmakmış. İsterdim ki yazacaklarım, yaşanmamış bir dünya olsaydı burası. Ama adı üzerinde, burası Dünya.
Belki de “cennet” dediğimiz, şüpheden arındırılmış o yere; her türlü kadere rağmen, doğduğumuz ilk günkü gibi imanın şüphesiz saflığıyla ulaşabiliriz. Bilmiyorum."