@Angel

aslında her şey o kadar barizdir ki... hayat çoğu zaman siyah ve beyaz olarak ayrılır, grileri inatla biz iliştiririz. yanlış olanı doğruya kaydırmayı huy ediniriz. gözümüzde büyütmeye çok meraklıyızdır içi bomboş olan çoğu şeye içimizden doğrular eker umutlarla sular çiçek açmasını bekleriz. ama boşluk ateş gibidir sen ona istediğini verdikçe büyür ama doymanın ne demek olduğunu bilmez. Çünkü almanın bir sonu yoktur , söz konusu vermek olduğunda bu sizi eksiltir. Durmayı bilmek gerekir.

hayata bir referans noktası yerleştirmeyi önemsemeli insan yeri geldiğinde sıfıra dönmeyi göze alabilmeli, kaybettiğini düşündüğü anlarda bile... Bunu bir kaçış olarak düşünmemek gerekir çünkü bazen birkaç adım geriye gitmek de ilerlemektir. İnsan çoğu zaman içerisinde bulunduğu zamanı idrak edemez . zaman ona kendini izleme fırsatı vermez. ama en önemlisi de dimağdır. bir yere kadar herkes yolu yürür sizi "herkes" olmaktan ayıran şey bir şeylerin yanlış gittiğini hissettiğinizde o yolun kıyısına oturup zamanı dimağın süzgecinden geçirme erdemini gösterme dürtüsüdür.

akıl zihnin yuvasıdır bilinç ise içinde uyuyan küçük bir bebek. o bebeği önemsemek ona gerekli özeni göstermek gerekir. Hata yapmak, hiçbir şey yapmamaktan daha gereklidir. susmak, çok konuştuktan sonra bir anlam ifade eder çünkü çoğu kez siz sustuktan sonra taşlar yerine oturur. doğru zamanda susmayı öğrenirseniz, pastaya vişneyi koymuş olursunuz. sanırım yaptığımız en büyük hata, doğru noktada susmamak oluyor, kantarın topuzunu hep kaçırıyoruz...