@Angel

söze nasıl girilir pek bilmem hep tepetaklaktır zaten benim cümlelerim. son zamanlarda haddinden fazla düşünüyorum. düşüncelerim, yıllarca suladığım çiçeği kurutuyormuş gibi , hiç gelmeyecek bir treni günlerce beklemiş ve o raylar orada döşeli olduğu sürece hep bir umudu besleyecekmiş gibi . insanı yaşatan ve en sonunda öldüren şey umut değil mi zaten . nefes alırken de ölebiliyor bazen insan , koşmak isterken sakat olduğunu anlar da hiç bir yere kımıldayamaz , yaşar ama aldığı her nefeste biraz daha ölür. yüreğindekileri saklamayı beceremez insan . yüreğini susturmayı öğrenemez. kocaman bir bahçenin bir köşesinde açmayı bekleyen küçük bi çiçeğin suyunu vermeyi unutmuşlar gibi . kendi toprağına yabancı sayılmışta onlarca çiçeğin ortasında yabanı bir ot gibi giz dolmuş , öleceği anı bekleyerek taşmış. kendi kendine saklambaç oynamak gibi bazen de , saklanılacak en iyi yeri bulup sinmek ve bulunmak için beklemek. tek kişiyle oynanan bir oyunun ne bi sonu vardır ne de bi kazananı. ölmek gibi bazen yaşamak. kendine sağır, herkese sığ olmak . kimse olamamak, hiç kimsede olamamak. tüm süslü cümlelerden arınmak , çırılçıplak kalıp üşümek. yaz ortasında üşümek. ısınmak için kendini yakıp külünü rüzgara savurmak. hayattan kopmak, yaşam düğümünün çözülüp bir daha hiç düzen tutmaması. hevesle bakıyorum yaşama dört nala koşanlara. bırakılan her elin yokluğuna alışmaya çalışırken hiç elinden tutulmamış oluşuyla yüzleşiyorum. ve bazen karşı kaymak istersin, kendinle bile bir savaşa girer kendi saçlarından asılırsın. hiçbir cevabı olmayan sorularda boğulup sorunlarla gömülürsün. bu kimsesizleşmenin de ötesine geçer artık. zaten olmadığın bir yerden gitmeye çalışırsın . delirmemek için deliliğe vurmak istersin bastığın yer ayaklarının altından çekilir , havada asılı kalırsın , toparlanamazsın. bir köşeye oturup ağlamak istersin , ağladıkça açılan şey içindeki boşluk olur. her gelişinde o boşluğu daha çok büyütür. dinlenmediğin bir yerde ne anlattığın önemsizleşir. her şey anlamını yitirir . kendini okyanus sananlar gözünde bir avuç suya dönüşür. herkese okyanus olanlar sana bir avuç su olmayı çok görür..

şimdi rüzgarın alıp götürdüklerinin ardından bakıyorum . ben hala kaldım mı bilmiyorum. kalabilirmiyim onu da bilmiyorum . sınandıkça sıyırmanın eşiğine gelip oradan hiç bir yere gidemiyorum. araftayım, elimi uzatsam cennetteyim bir adım gerilersem cehennemime yuvarlanacağım yine de nefes almanın bir yolunu buluyorum. acıyı daha fazla hissedebilmek için yaşıyorum... en azından öyle sanıyorum.