@Angel

farkında değilsin; yaptığın hataların, içinde bulunduğun zamanın, söylediğin tek bir sözün yarattığı yıkımın. olmak istediğin yerden çok uzaktasın, aslında olmak istediğin bir yer bile yok sen sadece gitmiş olmayı arzuluyor kalmak zorunda olmanın verdiği çaresizliğe öfkeleniyorsun. sığamadıkça duramadığın yerler, içinde biriken kırgınlığından... tüm o sürüklenmelerin zamanın sonunu görmeye olan merakından. sona geldiğin anda yapacağın ilk şeyin başa dönmek olacağının da farkındasın. bir yanın geçmişe olan sitemin, öbür yanın geleceğe olan inancını besleyen kaygın. peki ya an, onu neyle besliyorsun? birçok şey kırılır; inanç, güven, saygı ve dahası... belki de kıramayacağın tek şey andır. sana dünü unut, ilerisini de düşünme diyemem ama içinde bulunduğun anı hatırla..