@Angel

Akıntıya kapılmış bir geminin içindeyim.
Kontrol bende değil, dümen çoktan elimden kayıp gitmiş.
Yavaş yavaş uzaklaşıyorum; nereye gittiğimden habersizim
kaybolduğumun da farkındayım.
Kaybettikçe daha çok kayboluyorum.
Yıkık dökük bir harabedeyim.
Sonra anlıyorum ki o harabe aslında benim.
Çiçekler eskisi gibi kokmuyor artık, belki de ben koklamayı unutmuşum.
Üzerine mum damlamış bir masa örtüsüne bakıyorum, o da bana bakıyor sanki.
Zaman geçmiş ama ben tek bir saati bile gerçekten geçirememişim gibi.
Parçalanmışım.
Bunu çok sonradan fark ettim.
Kırılmaya hakkım yokmuş güya; kimse de kırmamış zaten beni.
Ben kırılmışım.
Topladığım her küçük parçada kendi ellerimi kanatıyorum.
Bir iki damla derken boğulacak gibi oluyorum.
En acısı da susmayı artık beceremiyor olmam.
Hiçbir şey olmamış gibi davranmak o kadar ağır geliyor ki, omuzlarım çöküyor.
Büyüdükçe küçülüyorum.
Saçlarımı çekmişler de ben kopan tellerin yasını tutmayı daha yeni akıl ediyorum.
Boğazım kanayana kadar bağırmak isterken
yanaklarım acıyana kadar gülüyorum.
Sonra kendime dönüp teselli vermeye çalışıyorum.
"sen halledersin."
Hep hallettim.
Ama bir yanım hiç hallolmamış gibi,
kabul görmemiş yaralarla hâlâ savaşıyor.
Acıyor.
Çok acıvor.
Ve en çok da kendime acıyorum.
Saklanmayı bırakmışım aslında.
Çünkü çoktan görünmez olmuşum.
Bir masanın altına girip sinmeye ne gerek var ki?
Ben kendimi çoktan sindirmişim.

#211525