@Araftakalanruh

Hep gece olunca kendimi kandırmalarım başlardı, kaçabildiğimi sanardım. Aklı sıra, içimdeki küçük kızın eline bir elma şekeri verip gözyaşlarını kesmesini beklerdim. Bertaraf olduğum her cephede kanlı güller bıraktım her renkten, gizliden gizliye sinmeye çalıştım bir yerlere. Birilerine göstermek isterdim tabii fakat ondan ziyade ufacık da olsa vâr olduğumu kendime anımsatmak, keza öğretmek için yaşamayı, çırpınıp dururdum sönmeye yüz tutmuş bir mum misali. Her defasında biraz daha yaklaşırdım hiçliğe; son raddeye geldiğimde hiç eksik olmazdı mağlubiyetimin tebessümü.

-Araftakalanruh

#kendikalemimden