@Araftakalanruh

Doymuyorum ölmelere; sanki ruhumun ihtiyacı varmış gibi. Başka bir çıkış yolu olmadığından mı, yoksa kendime en çok kızıl kanla herkesin payı olduğu siyahı yakıştırdığımdan mı emin değilim. Gerek de yok zaten; her hâlükârda yaşamak eylemi akıllara gelmiyor, tam anlamıyla bir emanet gibi durur üzerimde. Alışkınım zaten; yaratılışımın amacının bu olduğuna kanaat getireli epey uzun bir zaman oluyor. Yalnızca fazla sessizim; öyle gürültü patırtı çıkarmam etrafta. Aynaya baksam maskelerimi çıkarmaya başlarım; şafağa dek sürer o an hangi benin katilim olduğunu bulmak. Buna da yabancı değilim nasılsa; rutinimin bir parçası olduğunu biliyorum elbette. Fakat kimsenin haberi dahi yok. Nasıl anlatacağımı ve nereden başlayacağımı bilemiyorum; ölüme aşina olmayanlarla konuşmak iyi olduğum bir konu değil.


-Araftakalanruh

#kendikalemimden