@Araftakalanruh

Sanki sen olmasan böyle olmazdı hissi vuruyor, bilhassa şu saatlerde. Fakat buz dağının görünmeyen kısmı var ki sen olsan her şey farklı olurdu. Toprağın kokusunu alıyor musun diye düşünüyorum ama ruhun öyle temizlenemez bir zifirin içinde boğuluyor ki aldığın nefes bile boş, zira alabiliyorsan inandığım her şey yalandır.

Unuttum, doğru ya, en başından bir tiyatro oyunuydu yaşanılanlar yahut yaşanılmak zorunda kalınanlar. Yaşattıkların karabasan gibi çöktü üstüme, yeminimi bile unutmuşum o an seni karşımda görünce. Korku mu yoksa nefret mi bilmiyorum bile, kendimi hissedemeyecek kadar kaybettim kendimi. Enkazdan kalan acımı o gün gözlerimden akanlarla attım, gözyaşlarım kana bulanmış gibiydi sanki.

Haberin var mı, kelebekler bile uçmaya korkuyordu, kuşlar kafeslere sanki evleriymiş gibi sığınmıştı. Benim sana güvendiğim kadar kendilerini ölümlerine teslim ettiler. Göz bebeklerinde kendi karanlığını görecek kadar parlak ihanetin yuvası olmuş gözlerin, uykusuzluktan kan çanağına dönüşmüştür her zaman olduğu gibi.

Dudaklarımın mühürlü, boğazımın düğüm olduğu gecelerin yalnızca başka biri ve içimdekilerin tükenmeyecek olması gerçeği ile yüzleşmekten başka çarem yok, hiç olmadı zaten. İnanmıştım, biliyor musun? Öyle inanmıştım ki sana, canım çok acıyor, biliyor musun? Herkesi kaldırırken senden kalanların arasında ve ardında sıkışıp kalmak öyle yorucu ki bilemezsin.

Fazlasıyla korkuyorum, yokluğunda gezinen varlığın bile sancılarımın artmasına neden oluyor. İçimdeki saf sevginin katilini içimden atamamanın pişmanlığı sarıyor her yanımı, ruhumu yok ettin. En başından bulanmışım masallarla örtbas ettiğin kabusa.

-Araftakalanruh

#araftakalanruh