@Araftakalanruh

Beklenmeyen yerden geldin, vurdun demiyorum zira izlerini biraz olsun özgür bırakmaya çalışıyordum. Bu sefer kâğıtlarda en ufak bir beyaz dahi kalmasa bile anlatılamayacak kadar büyük bir arafın dibine düştüm. Yazıp silmenin, dudaklarımı aralamanın, dişlerimi sıkmanın faydası olamayacak o noktaya geldim. Satırları kâğıtlardan taşırabilirken tek bir cümleyle ayaklarımın beni kaldırabileceğine olan inancımı yitirdim o an ben.

Akmaya muhtaç olup kendini tutmak zorunda kalan bir nehir gibiydi gözyaşlarım ve ben etrafı dağıtmamak için tek bir damla dökmedim. Herkesi inandırmaya çalışıyordum halbuki yalanlarımın sıcaklığı o soğuk gecenin izlerini silmeye yetememiş, ellerim kalbimi söküp yerinden çıkarmaya çalışıyorken farkına vardım.

Kaç defa yaşanacak sonlar ve kalbimde yaşatacağıma inandığım, lakin kendimi dahi o yaralı hayallerle toprağa gömmenin sancısı ne zaman geçecek? Onları sineme alıp saklayan benim, aksi olamaz. Şayet ihtimal dahi olsa ben un ufak ederim zira senden kalan tek şey artık ruhumun içinde yaşadığı karanlık ve boyunlarını eğmiş güller.

Gidememenin sızısı hep oradaydı fakat şimdi var olan yangınla ne yapacağımı bilemiyorum, üstelik her zerremde hissediyorum seni.

-Araftakalanruh

#araftakalanruh