@Benimkitabım

Kırgınım sana, baba. Kollarımı açıp sana sığınmak varken, sana gelemeyişime. Her ne olursa olsun, umut besliyorum içimde. İçimdeki kız çocuğu, ufak bir güzel sözüne heyecan duyarken; ben neredeyse hep kırıldım sana. Senin önceliğin, biricik kıyamadığın kızın olmamıştım hiç, sadece vardım. Varlığıma, isteklerin oldukça güzel sözlerle geldin bana. Sen saçlarımı okşamadın bir kere, “nasılsın?” demedin bana. Benim sesim titrerken fark etmedin. Gözlerimde bir umut, sevgini hissetmek vardı ama yaşım geçtikçe senin dolduramadığın eksikliği, sevgisizliğin yüzünden yanlış insanlara gittim. Ufak güzel sözünü sevgi sandım, bunun yüzünden başkalarına haksızlık ettim. Kendimi affedemeyeceğim de bu yaptıklarımdan dolayı. Hep gördüğüm o baba kızları kıskanırdım, sen de öyle olsaydın keşke. Benim hep güzel anılarımda olmanı isterdim ama seninle anımız var mı, emin bile değilim. Baba, neden benim elimden tutup parklara götürmedin? Neden benim bir kere saçımı okşamadın? Neden benim “arkamda dağ gibi babam var” demek yerine, senden kaçmamı sağladın ki? Ben çok aradım içimde bunları ama hiçbiri olmadı. Ailede neden bu parçalanmaya izin veren oldun? Kızım diyorsun bana ama ben senin kızın mıyım gerçekten? Ben senin kanından olduğum için mi acımadın bana? Hep “ağlamaz, güçlüdür” dediğin kızın kaç gece hıçkırarak ağladı, haberin var mı? Senin ruhun duymadı kızın yıkılırken. Sen fark etmesen de, benim böyle olmamın birazı da sen oldun.