@Benimkitabım

Anne bazen acıyorum kendime. Kırgınım bedeninde iki kişi var sanki. Benim hep iyi yerlere gelmemi isteyen biri vede her istediğini yapmadığım zaman nefretini yüzüme vuran biri. Sende haklısın tabi ama bunun acısını benden çıkarman gerekmezdi. Beni mahvettin. Yalan yok destek oldun ama çok ağır sözlerin de oldu. Ben artık senin sözlerinle ne hissetmem gerek bilmiyorum, çok kafam karışık. Sen annemsin evet ama ben yinede böyle bir anne olmak istemezdim kızıma o sözleri söylemezdim. Kalp var kırılan birşey, ne kadar kemiği olmasa bile. Sen bana onca şeyi söyliyip hiçbirşey demememi beklerdin tabi bazen tutamıyorum kendimi ama şöyle ben dediklerimden sonra hiçbirşey olmamış gibi davranmamaya çalışıyorum sense bunu yapmadığım için kızıyorsun bana o kadar umrunda değil di herşey. Sen ne kadar annemde olsan tam olarak annem olamamıştın. Anne sen niye oğulların kadar sevmedin beni onlar birşey yapmazken severdin benim yapmadığım birşey olunca evde kıyametler kopardı. Annem yapma bunu benide bitiriyorsun yavaş yavaş ölmek istiyorum yaşama hevesimi alıyorsunuz. Bir gün anne baş başa kalacağız ikimiz o zaman anlayacaksın bazı şeyleri. Sen bazen iyi bir anne bazen bana nefretini kusan anne oldun.

Ve anne ben en çok ölmekten korkarken ölmek isteyen biri oldum çok sağ ol :)