@Damilaa

Dün gece, annemle birlikte kalabalık bir misafirliğe gittim. Orada olmamın pek bir manası yoktu, insanların çoğunu tanımıyordum. Orada oturup benimle bağlantısı olmayan konuşmaların bitmesini bekliyordum. Sonra, arka koridorlardan birinde küçük bir kız çocuğu ve annesinin konuşmasına şahit oldum. Kız on veya on bir yaşındaydı, belki daha küçüktü. Annesi çocuğu sessizce susturmaya çalışırken, küçük kız okula gitmekten ne kadar korktuğundan bahsediyor ve yarın okula gitmemek için annesine yalvarıyordu.

İşte geldiğimiz nokta bu. Ülkemizin durumu bundan ibaret. Küçücük bir kız çocuğu; okula orada sıkıldığı için, evde kalıp eğlenmek istediği için ya da erken kalkmak istemediği için değil, ölmekten korktuğu için gitmek istemiyor.

Ve bu satırları yazarken ben de aynı hisleri paylaştığımı fark ediyorum. Saat on iki buçuk, normal şartlarda ben okulda olmalıyım. Fakat evdeyim, çünkü ne öğrenciler ne de öğretmenler eğitim görmeyi hayatta kalmaktan daha önemli buluyor.

Okulda öğretmenler yok. Öğrenciler de yok. Silahlar ve katiller var. Bir şeylere katılım göstermeyerek, okula gitmeyerek kendimizce yardım istiyoruz, bizi görmeleri için dikkat çekmeye çalışıyoruz ama nafile. Toplumun eğitimle, bilgiyle öne geçebileceğine dair umut bile artık kanla boyanmış durumda. Eğitim bile paramparça. Toplum paramparça.