@Dolunayım
Bir tek o yazsın istiyordum; o hariç herkes yazdı ama bir tek o sustu. Biliyorum, yine kendi zihnimin labirentlerinde kayboluyorum. Acaba ben de onun aklına geliyor muyumdur? Gerçi onda akıl ne gezer, nasıl düşünsün beni...
Aman neyse, zaten biz onunla asla bir 'biz' olamazdık. Benden nefret etsin, benden uzak dursun diye elimden gelen her şeyi yaptım. Pişman mıyım? Asla. Bugün olsa, o köprüleri yine aynı ateşle yakardım. Çünkü benim yanımda kalması, onun için hayat boyu sürecek bir enkazın altında kalması demekti; buna asla izin veremezdim.
Yaptığım o 'gereksiz çıkış' yüzünden iki üç yumruk yedi belki ama aileden, sülaleden yiyeceği o ömürlük darbeden, o bitmek bilmeyen azardan sonra hiçbir şeydi onlar. Biz, haritası birbirinden farklı çizilmiş iki ayrı dünyanın insanıyız; kalbimiz bir atsa da yollarımız asla kesişmeyecekti. İmkansızlık, insanın boğazında düğümlenen o soğuk yumruymuş meğer...
En zoru da karşımda durup pişkin pişkin 'Bana bir kız ayarlasana' demesiydi. O an içimden kendime, ona ve bu adaletsiz kadere binlerce kez küfür ediyordum ama maskem bir saniye bile düşmedi. Sanki içim kan ağlamıyormuş gibi isimler sayıyordum, seçenekler sunuyordum. İşin garibi, o kadar ısrar etmesine rağmen önerdiğim kimseyi kabul etmeyen yine oydu; madem seçmeyecektin, keşke o teklifi bana hiç yaptırmasaydın.
Zaten şimdi benden nefret ediyor, biliyorum. Hatta hızını alamayıp engeli bastı; o profil fotoğrafının yok oluşu, aramıza ördüğü o dijital duvar aslında benim zaferim.
Onu kendimden ve gelecekteki büyük yıkımlardan kurtardım ama kendimi bu boşluktan nasıl çıkaracağımı hesaplamadım. Varsın yazmasın, varsın benden nefret etsin. Onun huzuru için kendi ellerimle kirlenmeyi göze aldım; o güvende ya, benim bu sessiz yangınım varsın hiç sönmesin.
Bazı vedalar el sıkışarak değil, bir tarafın dünyasını yıkarak yapılırmış; ben onun dünyası ayakta kalsın diye kendi dünyamı yıktım.
#gerçekleracıymış #iyimiyaptımkötümü #erkekknkolmax
Aman neyse, zaten biz onunla asla bir 'biz' olamazdık. Benden nefret etsin, benden uzak dursun diye elimden gelen her şeyi yaptım. Pişman mıyım? Asla. Bugün olsa, o köprüleri yine aynı ateşle yakardım. Çünkü benim yanımda kalması, onun için hayat boyu sürecek bir enkazın altında kalması demekti; buna asla izin veremezdim.
Yaptığım o 'gereksiz çıkış' yüzünden iki üç yumruk yedi belki ama aileden, sülaleden yiyeceği o ömürlük darbeden, o bitmek bilmeyen azardan sonra hiçbir şeydi onlar. Biz, haritası birbirinden farklı çizilmiş iki ayrı dünyanın insanıyız; kalbimiz bir atsa da yollarımız asla kesişmeyecekti. İmkansızlık, insanın boğazında düğümlenen o soğuk yumruymuş meğer...
En zoru da karşımda durup pişkin pişkin 'Bana bir kız ayarlasana' demesiydi. O an içimden kendime, ona ve bu adaletsiz kadere binlerce kez küfür ediyordum ama maskem bir saniye bile düşmedi. Sanki içim kan ağlamıyormuş gibi isimler sayıyordum, seçenekler sunuyordum. İşin garibi, o kadar ısrar etmesine rağmen önerdiğim kimseyi kabul etmeyen yine oydu; madem seçmeyecektin, keşke o teklifi bana hiç yaptırmasaydın.
Zaten şimdi benden nefret ediyor, biliyorum. Hatta hızını alamayıp engeli bastı; o profil fotoğrafının yok oluşu, aramıza ördüğü o dijital duvar aslında benim zaferim.
Onu kendimden ve gelecekteki büyük yıkımlardan kurtardım ama kendimi bu boşluktan nasıl çıkaracağımı hesaplamadım. Varsın yazmasın, varsın benden nefret etsin. Onun huzuru için kendi ellerimle kirlenmeyi göze aldım; o güvende ya, benim bu sessiz yangınım varsın hiç sönmesin.
Bazı vedalar el sıkışarak değil, bir tarafın dünyasını yıkarak yapılırmış; ben onun dünyası ayakta kalsın diye kendi dünyamı yıktım.
#gerçekleracıymış #iyimiyaptımkötümü #erkekknkolmax
6 beğeni0 yorum