@Dolunayım

Bazı evlerin görünmez kahramanları vardır; ellerinde biriken işlerin yüküyle değil, o işlerin hiç fark edilmemesinin ağırlığıyla yorulurlar.

Bizim dünyamızda bir kadının saatlerce uğraşıp emek verdiği onca şey 'zaten olması gereken' rutinlere sıkıştırılırken; erkeğin ucundan tuttuğu küçük bir sorumluluk, sanki büyük bir kahramanlık destanıymış gibi göklere çıkarılır. Bir evin tüm yükünü omuzlarında taşıyıp, günün sonunda sadece eksik kalan bir köşe için yargılanmak, bir insanın emeğine yapılabilecek en büyük haksızlıktır.

Üstelik her yorgunluk, her bıkkınlık anında, 'Anca telefonla oyna, o telefon zaten senin beynini çürüttü!' diyerek üzerimize gelirler. Oysa o cam ekranın ardında biz, sadece vakit öldürmüyoruz; bazen kendi dünyamızı kuruyoruz, bazen gerçeklikten kaçıp daha adil bir geleceğin hayalini satırlara döküyoruz.

Onlar bizim yaptıklarımızı görmezden gelip eksiklerimizi büyütebilirler, ancak unutmasınlar ki; görünmemek, var olmadığımız anlamına gelmez. Bizim emeğimizin değeri, başkasının bizi takdir etmesine bağlı değil; biz, kendi değerimizi kendi gücümüzle inşa etmeye devam edeceğiz.


























Not: yazdığım Metin erkek veya kadını ayırmak için yazılmamıştır. Üzerine alınan varsa o onun problemidir. Benlik bir saygısızlık yoktur.

Anlayışınız için teşekkür ederim 😊