@Dolunayım

Size bir anımı anlatmak istiyorum çok canım sıkıldı..

Valla yılı hatırlamıyorum sanırsam 11. Sınıf olmam lazım.

Kendi halimde misler gibi sıramda takılıyorum. Oturmuş etrafta olan arkadaşların birbirleri ile konuşmalarını dinliyorum. Yanımda oturan kızların fısırdaşmaları çok ilgimi çekti. Onları öylece dinliyorum. Yanlış hatırlamıyorsam birinden hoşlanmış kıza onu anlatıyordu.

Abi ben bunları bir dinlemeye dalmışım yanıma birinin gelip oturduğunu bile anlamamışım.

Kafamı çevirip yanıma oturan adama baktım. (Yaşı çocuk olabilir ama ben çocuk demeyi uygun bulamıyorum, benim için adam) Sınıfta en sessiz ben olduğum için adam gelip arada beni konuşturup gidiyordu. Bende ona bakıp içimden, he bakalım bu seferki bakışlar neyi anlatacak?, diye bakıyorum tabi o da bakıyor.

Biri benimle konuşmadığı sürece benim ağzımı bıçak açmaz bu da benim algım. Adam anladı yine ilk konuşan kendisi olacak merhaba diyor.
Bende merhaba diyom. Allahım yarabbim o dönem ne yaşıyorduk Allah bilir.

Adam ile ne konuştuk doğru düzgün hatırlamıyorum. İşte daha sonra arkalardan bir kız bize doğru söylenerek geldiğini fark ettiğim için bakışlarım ona değdi. "Oooo dolunay hayırdır." Diye gülerek gelmişti. ( Orada dolunay dedim ama aslında gerçek ismimi kullandı) Ben öylece ne dediğini anlamak için saf ayağına yatıyorum. Kızın bakışları bu sefer yanımda oturan adama baktı. Yine bana baktı. Tabi açıklama istiyor. Bu sefer adama bakıp kıza cevap vermesini bekledim. Ben niye açıklama yapıyorum? Yanıma gelip oturan o...

Adam kıza bakıyor "yürü git işine ya" diye yerinden kalkıp başka bir sıraya oturuyor. Tüh niye kalktı acaba? Oysaki yanımda oturmasını isterdim hiihih ama o dönem epey bir utangaç olduğum için diyemedim 🤭

Neyse yarım yamalak bir aynıydı zaten pek bir önemi yok zaten... Yani artık yok..