@ErcümentÇözer

Geçen gün yine oraya gittim. Hani eskiden saatlerce oturduğumuz, hiçbir şey yapmadan bile günün güzel geçtiğine inandığımız yer. Aynı masa duruyordu, aynı duvar, aynı kaldırım taşı… Bir tek biz yoktuk. Sonra fark ettim; insan bir yeri kaybettiğinde adresini değil, orada bıraktığı kendisini özlüyor. Ben o sokağı değil, o sokakta hiçbir şeyin bu kadar değişeceğine inanmadığım günleri özlemişim.