@ErcümentÇözer

Bir ev vardı,
akşamları ezanla birlikte inerdi perdeleri,
çay soğurdu masada,
biz büyürdük fark etmeden.

Kapının yanında eski bir ayakkabı,
duvarda zamanı şaşırmış bir saat,
annemin sesi mutfaktan...
hayat, o zamanlar
bu kadar uzak değildi.

Şimdi odalar aynı,
ama sesler başka.
Bir sandalye boş duruyor,
kimse oturmuyor;
çocukluğumuzdan kalma
bir sessizlik gibi.

Ne güzeldi eski günler,
çünkü geçip gideceklerini bilmiyorduk.
İnsan en güzel zamanlarını
yaşarken değil,
bir daha dönmeyeceğini anlayınca
özlüyormuş.