@ErcümentÇözer

Terazinin Kırık Kefesi

Biz mürekkebi geceden sağanlardanız,
Onlar masada kadeh tokuşturanlardan.
Bizim kelimelerimiz nasırlı şiirlerin ahıdır,
Onların ödülleri ise kartvizit kokan birer yalan.
Bir terazi kurmuşlar kent meydanına,
Kefesinde şiir değil, imza boyu sadakat tartılır,
Sözün haysiyetini devirmişler yere,
Ceket ilikleyene pay etmişler sanatı.
Daha dizeyi okumadan adına bakan gözler,
Söylesene, hangi şiiri kurtarır bu kokuşmuş düzen?
Kendi yankısından başka ses duymayanlar,
Şair saymış kendini, el ele verip dizilmişler sıraya.
Oysa biz bilirdik,
Işık, gölgeyi kayırsa da gün biter.
Alkışlar susar, o süslü salonların kapısı kapanır,
Geriye sadece hakikatin o sessiz çığlığı kalır.
Sizin sahte tescillerinizle taçlanmaz bizim dize,
Bizim şiirimiz halkın göğsünde atar, sizin listenizde değil.
Tutuşturun şimdi o kulislerde yazdığınız kâğıtları,
Kendi küçük tahtlarınızda savurun küllerini.
Çünkü zaman, kayıranın adını siler haritalardan,
Kaybedilen haksız bir yarış değil dostum;
Mesele, o terazinin kırık kefesine boyun eğmemektir...