@Flaeixa

Biraz soğuk bir insanım, bunu inkâr etmiyorum. İnsanlara hemen alışamam, kolay açılmam, duygularımı da öyle herkes göremez. Ama bu soğukluk, aslında içimde taşıdığım sessizliğin ve düzenin bir parçası. Kışa olan sevgim de tam buradan geliyor. Gri bir gökyüzü, keskin bir soğuk, karın temiz beyazlığı insanı ferahlatan ve kendine getiren o soğuk… Bütün bunlar bana bir tür huzur veriyor. Kalabalığın ve gürültünün arasında değil, sessiz bir kış sabahında kendimi daha çok hissediyorum. Oysa kalabalığın tam ortasında yaşıyorum.

Çizimlerim de aynı ben gibi; fazla konuşmadan, bağırmadan anlatıyor her şeyi. Birkaç çizgiyle bile duyguyu verebiliyorum çünkü o çizgiler benim iç sesim gibi. Karakalemin sertliği, gölgelerin soğukluğu, detayların netliği… Hepsi benim ruhumun dışarı taşmış hali aslında. Ne fazla süs, ne gereksiz sıcaklık. Olduğu gibi, sade ama anlamlı. Kendimi sade olarak göremem aslında, ben karşığım sade değilim bütün renklerin birbirine girdiği ama en sonunda yine sessiz sakin bir şekilde birbirinden çözülüp gittiği biriyim.

Ben böyleyim; dışarıdan soğuk, içimde kış kadar sakin, çizimlerim kadar düzenli. Herkesin kolay çözemeyeceği ama çözenin gerçekten anlayacağı biriyim. Ve bu hâlimi seviyorum sevmeyen var mı? Umrumda değil, sevmiyorsanız seveceğiniz kişileri bulun beni ırgalamaz.