@Flaeixa

Geçmiş,

Belli belirsiz hatırlıyordum, yorgunca çalışma odamdan çıkmıştım. Yeni yeni sınavlara hazırlanmaya başladığım için tek derdim ders çalışmaktı. Yorgun gözlerimden esnediğim için küçük küçük intihar eden yaşları silip mutfağa doğru gittim.

O gece mutfaktan gelen zayıf çay kokusu hâlâ burnumda. Babamın yüzü ise, hafızamda yavaş yavaş silinen bir tablo gibi... ama bazı ifadeler, bazı kelimeler, zaman ne kadar uğraşırsa uğraşsın silinmemek için kendini tekrarlıyordu.

Salon sessizdi. Kitaplığın önünde durmuştu, omuzları her zamankinden daha düşük. Genellikle dik dururdu babam, kendini ezdirmeyen omuzlarıyla gücünü gösterirdi herkese. Kendisinden bile sakladığı bir gururu vardı; ama o gece mutfağa girdiğimde bana yorgunca bakıp ellerini kaldırıp beni çağırdığında, gözlerindeki yorgunluk içimi ürpertmişti.

"Bazı insanlar yalnızca söyledikleriyle değil, sustuklarıyla da öldürür, Liyan." demişti. Kirli yeni yeni beyazlamaya başlamış sakallarını hafifçe okşayarak önündeki demli çayından yudumluyordu...