@Gülgez

Dostoyevski’nin Aptal romanındaki Prens Mişkin karakterinin ruhunu yansıtan şu düşünce hepimize etki ediyor:

Herkes benim bir aptal olduğumu sanıyor. Ama kimse, onların göremediğini gördüğümü bilmiyor.

Ben, insanın içinde hâlâ bir insan görebiliyorum.

Oysa çoğu kişi, karşısındakini sadece işine yaradığı kadar değerli görüyor; bir kazanç kapısı, bir haz aracı ya da kullanılacak bir fırsat olarak bakıyor. Ben ise onun kalbini, ruhunu, aklını, onurunu ve sessizce taşıdığı acıları görüyorum.

Bu yüzden bana zarar verse bile, onu yalnızca yaptığı hatayla yargılayamıyorum. Çünkü insanı, kusurlarından daha büyük bir varlık olarak görüyorum.

Belki de bu yüzden bana “aptal” diyorlar. Çünkü insanların çıkar gördüğü yerde ben insan görüyorum.