@Gülgez

Kalbim hâlâ kalmak için bahaneler bulurken, fikrim çoktan vazgeçmişti. Bir yanım hâlâ güzel olan şeyleri hatırlayıp “belki düzelir” diyordu, diğer yanım ise aynı şeyleri tekrar tekrar yaşamaktan yorulmuştu. Aslında gitmek istemediğimden değil, kalmanın artık kendimden eksiltmek olduğunu anladığım için vazgeçtim. Çünkü bazen insanın kalbi birini bırakmaya hazır olmaz; ama aklı, daha fazla incinmeye izin vermeyecek kadar yorulmuştur. Ve bazı vedalar, insanın gitmesiyle değil, artık geri dönmek istememesiyle tamamlanır.