@Gülgez

Kendimi ikna etmekten yoruldum. Mutlu olduğuma ikna ediyorum,burası güzel bir şehir diyorum,burada her şey var,sonra insanları sevdiğime ikna ediyorum kendimi, onun kalbi temiz, bak o da aslında iyi biri diyorum, hayvanlardan deli gibi korktuğum halde,dar bir sokaktan geçerken karşıdan köpek geldiğinde ayaklarım geri geri gidiyor çok korkuyorum ama ikna ediyorum yine kendimi,üstüne üstüne yürüyorum,köpek yanımdan geçiyor,kalbim o dakikalarda atmıyor,yaşamıyorum ama ikna oluyorum,bu konuda çok başarılıyım... Özlüyorum , sonra aynalara rastlayınca yüzüme bakıyorum,diyorum ki "Bak yaşıyorsun,öleceksin,herkes senden önce ya da senden sonra bir şekilde gidecek. Özlemek hayatın bir parçası... Onunla yaşamayı öğren. Hem gayet rahatsın,ortam güzel..." Gülümsüyorum içtenlikle; Fakat faydasız. Yoruldum. Gerçekleri yok saymaktan yoruldum. Mutlu değilim oldu mu,burası güzel bir şehir değil,insanları sevmiyorum,onun kalbi kararmış,köpekten korkuyorum ve onunla karşılaşınca geri döneceğim oldu mu... Özlüyorum böyle süremez. Oldu mu? Ne değişti... Yoruldum. Kendim olamaz mıyım? Anladım ama...Dünya telaşı insanı kendinden ediyor.