@Geceyolcusu

Duyulmayan Cümleler

İçimde bir şey var,
söyleyince küçülen,
sustukça büyüyen.

Konuşuyorum…
kelimelerim elimden kaçıyor,
bir yere varamadan
yolda anlamını düşürüyor.

Ben “böyleyim” diyorum,
duyan “başka bir şey” oluyor,
aynı cümle
iki ayrı dünyaya bölünüyor.

Gözlerimin içine bakıyorlar,
ama içimdeki sesi duymadan geçiyorlar,
sanki ben bir yüzüm sadece,
içimde kimse yokmuş gibi.

Anlatmak istedikçe
daha da uzaklaşıyor her şey,
bir ip gibi kopuyor cümlelerim
tam tutulacak yerinden.

Ve en çok orada acıyor insan:
“Anlıyorum” denmesini beklerken
hiç dokunulmamış gibi kalmak.

Ben yine de konuşuyorum,
çünkü içimde kalan her şey
söylenmedikçe daha ağır.