@Geceyolcusu

Yanıyorum sessizce, dumanım bile görünmez,
İçimde kopan fırtına, dışımda derin bir sessizlik.
Kalbim kendi küllerine basarak yürür her gece,
Ne bir ses duyan var, ne de gözlerime bakan gerçek.

Çığlıklarım boğuluyor dudaklarımın kıyısında,
Adını koyamadığım bir acı büyüyor içimde.
Sanki dünya sırtını dönmüş bana usulca,
Ve ben, yok sayılmış bir gölge gibi sürüklenmekteyim.

Geceler en çok beni tanır, karanlık sırdaşım olur,
Ama o bile anlatmaz kimseye içimdeki yangını.
Bir umut kırıntısı arar ellerim boşlukta,
Bulduğum sadece kendi sessizliğimin yankısıdır.

Yanıyorum… ama ne bir kül düşer yere,
Ne de bir el uzanır bu görünmez ateşe.
Ben kendi içimde kaybolmuş bir hikâyeyim,
Okunmamış, duyulmamış, yarım kalmış bir cümle gibi…