@Geceyolcusu

Yankidan başka

Eskiden bir ses vardı
Geceye düşen, bana doğru gelen
Adımı bilirdi, susuşumu bile anlar
Kelimelerim eksik kalsa da dinlerdi beni
Şimdi yok…
Sanki hiç olmamış gibi
Cümlelerim duvara çarpıp geri dönüyor
Kendi içimde yankılanıyorum sadece
Bir zamanlar “anlardı” dediğim o kişi
Artık hatırlamıyor bile belki
Ben hâlâ aynı yerdeyim
Ama dinleyen yok, duyan yok
İnsan en çok
Anlatacak şeyi varken susunca kırılır
Ve en derin yalnızlık
Eskiden dinleyen birinin artık olmamasıdır