@Geceyolcusu

“Ölümle Sanki Ölmek İstermiş Gibi”

Geceyi omzuma alıp yürüdüm,
Ay sustu, yıldızlar gözlerini kaçırdı.
İçimde kırılmış bir saat vardı,
Zaman bile bana geç kalırdı.

Bir pencere açıldı uzaklardan,
Rüzgâr ismimi yavaşça eskitti.
Ben, kendime yabancı bir gölge gibi,
Sessizce karanlığın içine eğildim.

Ölümle sanki ölmek istermiş gibi
Bakıyordum dünyanın yüzüne.
Ne gitmeye cesaretim vardı,
Ne kalmaya tutunacak bir nedenim.

Sokak lambaları üşüyordu,
Ayak izlerim yağmurda silindi.
Bir çocukluk kaldı cebimde buruşturulmuş,
Bir de kimseye anlatamadığım eksiklik.

Ve sonra anladım;
Bazı insanlar yaşamaz aslında,
Sadece biraz daha kırılmamak için
Nefes alır gece boyunca.

Sabah olunca yüzümü topladım,
Kimse anlamadı içimdeki enkazı.
Çünkü insan bazen en çok
Yaşarken kaybolur hayatta.