@Geceyolcusu

Geçmiş İyileşmez Belki

O gün ölmek istedim,
sana değil,
içimde taşıdığım o ağırlığa gömülmek istedim.
Ölümü kalbime koyan günler vardı,
her sabah yeniden doğup
aynı yerden kırılan günler.
O hissi atmak istedim içimden,
avuçlarımla söküp çıkarmak,
bir yabancı gibi kapının önüne bırakmak istedim.
Denedim.
Hem de defalarca.
Ama bazı şeyler gitmeyi bilmez.
Geçmişe uzandım sonra.
Belki iyileşir sandım.
Belki bir mantar, bir zaman, bir mucize
yaraları başka bir şeye dönüştürür dedim.
Olmadı.
Ne daha güçlü oldum,
ne daha iyi.
Ama daha kötü de değilim artık.
Sanki bütün duygular
uzun bir yolculuğa çıkmış da
beni burada unutmuşlar.
Hissizim.
Ve bunu söylemek bile
aylarımı alıyor.
Çünkü bazı kelimeler vardır;
dilden önce kemiklere yerleşir,
oradan çıkmaları zaman ister.
İnsanın geçmişi iyileşmez belki.
Zaten her yara kapanmak zorunda da değildir.
Ama bazen soru başka yerde saklanır:
Geçmişi nasıl iyileştiririm değil,
onunla nasıl yaşarım?
Çünkü bazı acılar geçmez;
yalnızca içimizdeki yerlerini değiştirirler.
Ve belki iyileşmek,
unutmak değildir.
Belki sadece
bir gün o yükü taşırken
ezilmediğini fark etmektir.