@Geceyolcusu

Sessiz Çığlıkların Kıyısında

Biri bana kendimi geri versin,
Aynada kalan o yabancı ben değilim.
Adımı hâlâ taşıyorum belki,
Ama ruhum çoktan sessizce çekilip gitmiş.

Nefes alıyorum sanıyor herkes,
Oysa her soluk biraz daha boğuyor beni.
Kalabalıkların ortasında görünmez oldum,
Bir tek yalnızlığım biliyor içimde kopan fırtınayı.

Bir "İyi misin?" sorusu,
Belki de kırık yerlerime merhem olacaktı.
Ama kimsenin gözü değmedi yaralarıma,
Kimse sessizliğimin dilini öğrenmedi.

Anlatmaya çalıştım...
Sözlerle olmadı, bakışlarla denedim.
Gülüşlerimin arasına sakladım acımı,
Yine de kimse görmedi.

Çığlıklarım göğe yükseldi,
Sesim kendime bile ulaşamadı.
İçimde yankılanan o tarifsiz acı,
Duvarlardan başka kimseye çarpmadı.

Beni duyan biri olsun istemedim sadece,
Beni anlayan biri olsun istedim.
Çünkü bazen insanı tüketen acı değil,
Acısıyla yapayalnız kalmasıdır.

Ve eğer bir gün
Kendimi yeniden bulursam,
İlk sarılacağım kişi ben olacağım.
Çünkü en çok kendimi özledim...
En çok da, kimsenin duymadığı sessiz çığlıklarımı.