@Geceyolcusu

İçimde sessiz bir çöküş var,
kimse duymuyor.
Huzurluyum diyorum
bu bir yalan değil,
sadece eksik bir doğru.
Kalbim yanıyor
ama alevi yok bunun,
dumanı içime çöküyor.
Nefes alıyorum,
yaşıyorum sanıyorlar,
oysa içimde bir şey
her gün biraz daha eksiliyor.
Gülüyorum.
Gülmek artık bir refleks,
acıya verilen otomatik bir cevap.
Mutlu değilim,
sadece dağılmamaya çalışıyorum.
Seviyorum…
Bu kelime ağır geliyor ağzıma.
Sevmek istemiyorum
çünkü sevmek
insanı savunmasız bırakıyor.
Ama kalbim beni dinlemiyor.
O çoktan teslim olmuş.
Aklım yalvarıyor:
“Dur.”
Kalbim fısıldıyor:
“Geç kaldın.”
İçimde iki ses var,
biri beni korumak istiyor,
öteki canımı yakmayı
sevgi sanıyor.
Ve ben ortasında
sessizce yanıyo