@Geceyolcusu

Geceye Sığmayan Sıkıntı
Bugün ölmek geçti içimden,
ama aslında ölmek değil,
susmasını istedim kalbimin yangınının.
Göğsümde kıvranan bir kor var,
adı konmamış bir vedanın
kül rengi soluğu gibi.
Geceleri yastığım biliyor adını,
sessizliğime batıp çıkan
o keskin sızıyı.
Gündüzleri gülüş takıyorum yüzüme,
kimse duymasın diye
içimde kırılan camların sesini.
Kalbimdesin —
bu bir cümle değil artık,
bu bir yara izi.
Ne siliniyor,
ne kanıyor açık açık;
sadece yanıyor,
usul usul,
insanı küle alıştırarak.
Yorgunum,
ağlamaktan değil sadece,
güçlü görünmekten.
Ama bir yerimde hâlâ
çok küçük bir ışık var;