@Gri1zaman
Bayram geliyor…
Ama benim için artık hiçbir bayramın bir önemi yok. Çünkü babam yok. Benim babam yok. Bu, onun olmadığı; elini öpemediğim ilk bayram… Sarılıp harçlık alamadığım ilk bayram… Kapıyı açtığımda “gel bakalım” diyen o sesi duyamayacağım ilk bayram…
Ev yine aynı ev, insanlar yine aynı insanlar ama içimde bir yer eksik. Bayram sabahları erkenden kalkıp hazırlanmanın, o kapıya doğru yürürken içimde oluşan o tuhaf heyecanın artık bir karşılığı yok. Çünkü o kapının ardında bekleyen bir baba yok artık. İnsan bayramın ne olduğunu böyle zamanlarda anlıyormuş; meğer bayram kalabalık sofralar değilmiş, yeni kıyafetler değilmiş… Bayram, bir babanın elini tutup “bayramın mübarek olsun” diyebilmekmiş.
Şimdi düşünüyorum da, o elini öptüğüm her anın ne kadar kıymetli olduğunu hiç bilmiyormuşum. İnsan kaybetmeden anlamıyor demek ki… Meğer en büyük harçlık, cebime bırakılan para değilmiş; o başımı okşayan elmiş, o gözlerindeki gururmuş, o “Allah seni korusun” diyen sesmiş.
Bu bayram sabahı kapıdan içeri girdiğimde içimde kocaman bir boşluk olacak. Çünkü ben artık bayramı bir eksikle karşılıyorum. İnsanlar birbirine sarılacak, gülüşler olacak, çocuklar harçlık toplayacak… Ama ben içimden sessizce şunu diyeceğim:
“Keşke bir kez daha elini öpebilseydim baba… Keşke bir kez daha ‘bayramın mübarek olsun’ diyebilseydim.”
Belki dünya için sıradan bir bayram olacak… Ama benim için, babamın yokluğuyla tanıştığım ilk bayram olarak kalacak. Ve insan, en çok da bayram sabahlarında anlıyormuş; babası olan herkes aslında dünyanın en zengin insanıymış.
🌚
#gri1zaman #benbabamıözledim
Ama benim için artık hiçbir bayramın bir önemi yok. Çünkü babam yok. Benim babam yok. Bu, onun olmadığı; elini öpemediğim ilk bayram… Sarılıp harçlık alamadığım ilk bayram… Kapıyı açtığımda “gel bakalım” diyen o sesi duyamayacağım ilk bayram…
Ev yine aynı ev, insanlar yine aynı insanlar ama içimde bir yer eksik. Bayram sabahları erkenden kalkıp hazırlanmanın, o kapıya doğru yürürken içimde oluşan o tuhaf heyecanın artık bir karşılığı yok. Çünkü o kapının ardında bekleyen bir baba yok artık. İnsan bayramın ne olduğunu böyle zamanlarda anlıyormuş; meğer bayram kalabalık sofralar değilmiş, yeni kıyafetler değilmiş… Bayram, bir babanın elini tutup “bayramın mübarek olsun” diyebilmekmiş.
Şimdi düşünüyorum da, o elini öptüğüm her anın ne kadar kıymetli olduğunu hiç bilmiyormuşum. İnsan kaybetmeden anlamıyor demek ki… Meğer en büyük harçlık, cebime bırakılan para değilmiş; o başımı okşayan elmiş, o gözlerindeki gururmuş, o “Allah seni korusun” diyen sesmiş.
Bu bayram sabahı kapıdan içeri girdiğimde içimde kocaman bir boşluk olacak. Çünkü ben artık bayramı bir eksikle karşılıyorum. İnsanlar birbirine sarılacak, gülüşler olacak, çocuklar harçlık toplayacak… Ama ben içimden sessizce şunu diyeceğim:
“Keşke bir kez daha elini öpebilseydim baba… Keşke bir kez daha ‘bayramın mübarek olsun’ diyebilseydim.”
Belki dünya için sıradan bir bayram olacak… Ama benim için, babamın yokluğuyla tanıştığım ilk bayram olarak kalacak. Ve insan, en çok da bayram sabahlarında anlıyormuş; babası olan herkes aslında dünyanın en zengin insanıymış.
🌚
#gri1zaman #benbabamıözledim
10 beğeni0 yorum