@Gri1zaman

Gece çöktüğünde, insanın içindeki sesler daha net duyulmaya başlar; gündüzün gürültüsüyle bastırılan ne varsa birer birer yüzeye çıkar. Unuttuğunu sandığın anlar, hatırlamak istemediğin hislerle birlikte geri gelir. Birinin adı geçmez dilinden ama aklının en sessiz köşesinde hep aynı kişi dolaşır. Ne tamamen uzaklaşabilirsin ne de yeniden yaklaşacak bir yol bulabilirsin; iki ihtimalin arasında, adı konulmamış bir yerde kalırsın. Zaman ilerler, hayat dışarıdan bakıldığında değişir, her şey olması gerektiği gibi görünür. Ama iç dünyada aynı sahne tekrar eder durur; yarım kalmış bir konuşma, söylenmemiş cümleler, tutulmamış sözler…

İnsan en çok da bu eksiklikle yaşamayı öğrenirken yorulur. Çünkü anlatamadığın şeyler, anlatabildiklerinden daha ağırdır. İçinde büyüyen o sessizlik, gün geçtikçe daha fazla yer kaplar; kimse fark etmez ama sen her gün biraz daha içine çekilirsin. Gülüşlerin eksik değildir, cümlelerin düzgündür, hayatın akışı bozulmaz; fakat hissettiğin şeyler eskisi kadar derin gelmez. Sanki bir parça eksilmiş ve yerine hiçbir şey konulamamış gibi.

Ve bir noktada şunu kabullenirsin: her şeyin bir sonu yoktur, bazı duygular bitmez; sadece şekil değiştirir. Birini sevmek de her zaman yanında olmak demek değildir. Bazen en güçlü bağ, mesafeye rağmen kopmayan, zamana rağmen silinmeyen o görünmez izdir. İnsan bunu anladığında ne tamamen rahatlar ne de tamamen huzur bulur; sadece taşımayı öğrenir. Ve en çok da, kimsenin bilmediği o sessiz yükle yaşamaya devam eder.
🌚

#keşfet #gri1zaman #fyp