@Gri1zaman

Zamanla insan, herkese yetişmeye çalışırken kendine geç kaldığını fark eder. Günler dolup taşar; yapılacaklar, söylenmesi gerekenler, tutulması gereken sözler… Herkese bir parça verilir ama en az pay yine kendine kalır. İçinde büyüyen o sessiz yorgunluk, bir anda gelmez; yavaş yavaş yerleşir, fark edilmeden alışkanlığa dönüşür. Bir noktadan sonra neyin eksik olduğunu tam söyleyemezsin, sadece bir şeylerin yerinde olmadığını bilirsin.

Koşturduğun her şey anlamını kaybetmeye başlar, çünkü iç dünyanda bir karşılığı yoktur. Başkaları için doğru olan, senin içinde boşluk bırakır. Bu yüzden kalabalıkların ortasında bile yalnız hissetmek şaşırtmaz; çünkü asıl kopukluk dışarıyla değil, içeridedir. Anlaşılmak beklentisi azalır, anlatma isteği geri çekilir. İnsan, kendi içine doğru sessizce kapanmayı öğrenir.

En garip olanı ise şudur: her şey devam ederken durmak istersin. Sadece biraz nefes almak, hiçbir şey düşünmeden oturmak, kendinle yeniden tanışmak… Ama hayat buna pek izin vermez. Yine de bir yerlerde içinden geçen o küçük ses kalır; sana hâlâ geç olmadığını, hâlâ kendine dönebileceğini hatırlatan bir ses. Ve belki de insanı ayakta tutan tek şey, o sesin tamamen susmamasıdır.
🌚

#keşfet #fyp #gri1zaman #keşfetteyiz