@Nazlı

Onu ne kadar sevdiğimi çok diyerek anlatmak bana biraz eksik geliyor. Çünkü benim için o, sadece sevdiğim biri değil. Gün içinde durup dururken aklıma gelen, sesini duyduğumda içimi huzur kaplayan, güldüğünde istemsizce yüzümü güldüren biri. Bazen kızsam da, kırılsam da, onunla ilgili hissettiğim şeylerin üzerini hiçbir şey örtemiyor. Onu güzel olduğu için, bana iyi davrandığı için ya da beni sevdiği için sevmiyorum sadece. Ben onun neşesini, heyecanını, bazen çocuk gibi oluşunu, küçük kıskançlıklarını, bana kızışını, nazını, sesini, bakışlarını; kısacası onu o yapan her şeyi seviyorum. Kusursuz olduğu için değil, benim gözümde bütün kusurlarıyla bile çok özel olduğu için. Hayatımda birçok insan gelip geçebilir ama bazı insanlar vardır, hayatına girdikten sonra senden bir parçaya dönüşür. O benim için biraz öyle oldu. Varlığına alışmak değil bu; varlığını hayatımın içinde istemek. Güzel bir şey yaşadığımda anlatmak istediğim, kötü olduğumda sesini duymak istediğim, geleceği düşündüğümde yanımda hayal ettiğim insanlardan biri değil; direkt o. O yüzden bana Onu çok mu seviyorsun diye sorulduğunda sadece çok seviyorum demek istemiyorum. Çünkü çok bir miktar anlatıyor, benim ona hissettiğim şey ise miktarla anlatılabilecek gibi değil. Ben onu hayatımda olduğu için şükredecek, yokluğunu hissedecek, mutluluğunu kendi mutluluğum gibi önemseyecek ve her geçen gün başka bir yanını yeniden sevecek kadar seviyorum.Kısacası onu çok sevmiyorum… Ben onu, kelimelerin yetmediği yerde bile içimde devam edecek kadar seviyorum.