@Okan

🕯️Gece Notları #25

Bu hayatta bir yük treni gibiyim.
Herkesin derdini ben çekerim.

Vagonlar çoğaldıkça
yüküm ağırlaşır,
tekerler yavaşlar.
Ben ise her ilerleyişte biraz daha eksilirim.

Bir de benim dertlerimi taşıyan
ikinci bir tren var;
ilkinin hemen ardında,
aynı raylarda,
aynı yolda.

Işıkları bile yanmaz.

Ama o kadar sessiz,
o kadar gürültüsüz ki…
Ne dumanı görünür,
ne sesi duyulur.
Kimse ardına dönüp bakmaz.

Bakmasınlar da.

Çünkü görürlerse
benim vagonlarımı boşaltır,
kendi yüklerini yeniden yüklerler.

Bazen gece çöktüğünde
rayların üstüne düşen o uzun sessizlikte
durduğumu sanırlar.
Oysa ben yine giderim.
Karanlıkta, kimsenin görmediği istasyonlardan geçer,
kimsenin adını bilmediği
yükleri taşırım.
Ve sabah olduğunda
herkes yine sadece kendi vagonunu hatırlar.

Ve ben yine
onların ağırlığıyla
bir istasyondan diğerine
sürüklenirim.

Ben bir yük treniyim.
Durdurulmam, dinlendirilmem.

Sadece giderim —
bir istasyondan diğerine,
başkalarının yüküyle.

Ta ki
raylar bitene,
ya da içimdeki
son kömür
tükenene kadar.

#yazarkafe