@Okan

Hayatın hep kıyısında dolaştım.
Benimkisi sakin rölantide bir yaşam.
Tahmin edilebilir,
biraz monoton, biraz sıkıcı.

Belki de hayatın içine girmeyi başaramadım.
Yaşamın merkezine kendimi koyamadım.

Bugün yağmurlu olan hava yarın değişebilir.
Meteoroloji günlük, haftalık tahminler yapar.
Ama benim hayatımın havası
yıllardır parçalı bulutlu.

Tahmin hiç değişmiyor;
ne güneş açıyor
ne de yağmur yağıyor.

Ben klasik bir müzik,
nostaljik bir eşya gibiyim.
Riski ve rengi sevmeyen,
biraz sıkıcı, biraz eski.

Ruhumun sökülmüş yerleri,
buruşmuş bir yüzü var.

Hayatım sıkıcı bir gökyüzü gibi:
bunaltıcı, kasvetli ve yorucu.

Oysa ruhumun içinde saklı bir çocuk var;
yerinde durmayan,
sürekli zıplayan.

Ben de isterdim kafesten çıkıp
güneşi tutmayı.
Ama ne yazık ki
bilinçsiz tercihlerim
beni karanlık bir dünyanın tutsağı yaptı.

Her ne kadar gökkuşağındaki renklere tutunmak istesem de
paletimdeki tek rengin
dışına çıkamadım.

Mükemmel olmak gibi kaygılarım hiç olmadı.
Düşüp çamura batsam,
sinirlenmek yerine gülümserim.

Bir su birikintisi görsem,
koşup içine girerim.

Ütülü kıyafetler yerine
buruş buruş herhangi bir şeyi geçiririm üstüme.

Derli toplu bir odam hiç olmadı;
dağılmış yatağımın altında
çok çorap aradım.

Dünden kalma,
yarısı yenmiş gofretin
son lokmasını
hiç düşünmeden ağzıma atarım.

Vurdumduymazlık benim tercihim.
Bir şeyleri değiştirmeye gücüm yetmiyorsa,
bunu sorun hâline getirip
kafama takmam.

Oluruna bırakırım.

Üzerime bir şey dökülse,
ufak bir peçeteyle silerim;
kalan lekeyi de
hiç dert etmem.

Yırtık çorabımdan
parmağım dışarı sarksa,
önemsemem.

Vakitsiz öten horoz gibi,
gerekli gereksiz
her yerde gülerim.

Ciddiyeti hiç sevmem.

Tanıdığım insanlara karşı
sınırlarım yoktur;
samimiyetten hoşlanırım.

Şımarık bir çocuk gibi,
bazen nerede duracağımı bilmem.

Yani anlayacağınız,
neşeyi severim.
Hatta neşenin kendisi benim.

Merhamet ve empati benim özüm.
Ne zaman üzgün birini görsem
yüreğim cız eder.

Yaşlı insanlara ve çocuklara zaafım var.
Birinin ayağı takılıp düşse
yardımına ilk ben koşarım.

Hassas ruhum
insanlara kabalık yapmama izin vermez.
Cana yakın tavrım
karşımdakini üzmez.

Yumuşak kalbim
kimseyi inciltmez.

Haksızlığa karşı
hiçbir zaman susmadım.
Hep dik durdum,
hiç eğilmedim.

Bu yüzden bazen
sivri dilli bulundum.

İç dünyama çekildiğimde
birden şimşek çakar.

O renkli çocuğun yerini
hüzünlü ve ciddi bir yetişkin alır.

Saklanan ruh yerinden çıkar
ve işte o an
acımasız tarafımla yüzleşirim.

#yazarkafe
#kendikalemim