@Okan
🦉 Bakış Açısı #9
Bugün kendimi karanlıklar içindeki bir toplumun ortasında, ışığını saklayarak ilerleyen bir yolcu gibi hissediyorum. Biliyorum ki etrafa saçılan aydınlık, karanlığa alışmış olanları sadece rahatsız eder. İnsanlar, kendi içlerindeki karanlıkla yüzleşemedikleri zaman, çevrelerindeki samimiyeti ve merhameti bir tehdit, bir ayna gibi algılarlar. Sen parladıkça onlar ne kadar karanlıkta kaldıklarını görürler; bu yüzden seni de o bataklığın içine çekmek, ışığını söndürmek için ellerinden geleni yaparlar.
Ben kendime bir yön seçtim: Kindarlığın ve nefretin karşısında; samimiyetin, hoşgörünün ve vicdanın hüküm sürdüğü o ince yolu… Ama bu seçimin bedeli, bu dünyada mutsuzlukla sınanmak oldu. Sanki bir bataklığın ortasında, sadece kendi köklerine tutunarak temiz kalmaya çalışan bir lotus çiçeği ya da sonsuz bir karanlıkta titreyen cılız bir kibrit alevi gibiyim. Kötülerin sığ mutluluklarla hüküm sürdüğü, iyilerin ise vicdanlarının ağırlığıyla mutsuz kaldığı bu düzende, görünmeden devam etmek artık benim için bir hayatta kalma biçimi.
Şimdi durup kendime baktığımda, ruhumda yılların biriktirdiği o devasa manevi yorgunluğu görüyorum. Başkalarına şifa olmaya, herkese sığınacak bir liman sunmaya çalışırken; kendi fırtınalarımda açıkta kaldığımı fark ediyorum. Yıllardır başkalarına gösterdiğim o karşılıksız şefkati, artık biraz da kendi yorgun ruhum için istiyorum. Çünkü anladım ki; dışarıdaki dünya bu kadar acımasızken, insanın en güvenli sığınağı yine kendi kalbidir. Kendi yarasına merhem olmayı öğrenmek, bu karanlık çağda verilebilecek en büyük ve en onurlu mücadeledir.
#kendikalemim
#yazarkafe
Bugün kendimi karanlıklar içindeki bir toplumun ortasında, ışığını saklayarak ilerleyen bir yolcu gibi hissediyorum. Biliyorum ki etrafa saçılan aydınlık, karanlığa alışmış olanları sadece rahatsız eder. İnsanlar, kendi içlerindeki karanlıkla yüzleşemedikleri zaman, çevrelerindeki samimiyeti ve merhameti bir tehdit, bir ayna gibi algılarlar. Sen parladıkça onlar ne kadar karanlıkta kaldıklarını görürler; bu yüzden seni de o bataklığın içine çekmek, ışığını söndürmek için ellerinden geleni yaparlar.
Ben kendime bir yön seçtim: Kindarlığın ve nefretin karşısında; samimiyetin, hoşgörünün ve vicdanın hüküm sürdüğü o ince yolu… Ama bu seçimin bedeli, bu dünyada mutsuzlukla sınanmak oldu. Sanki bir bataklığın ortasında, sadece kendi köklerine tutunarak temiz kalmaya çalışan bir lotus çiçeği ya da sonsuz bir karanlıkta titreyen cılız bir kibrit alevi gibiyim. Kötülerin sığ mutluluklarla hüküm sürdüğü, iyilerin ise vicdanlarının ağırlığıyla mutsuz kaldığı bu düzende, görünmeden devam etmek artık benim için bir hayatta kalma biçimi.
Şimdi durup kendime baktığımda, ruhumda yılların biriktirdiği o devasa manevi yorgunluğu görüyorum. Başkalarına şifa olmaya, herkese sığınacak bir liman sunmaya çalışırken; kendi fırtınalarımda açıkta kaldığımı fark ediyorum. Yıllardır başkalarına gösterdiğim o karşılıksız şefkati, artık biraz da kendi yorgun ruhum için istiyorum. Çünkü anladım ki; dışarıdaki dünya bu kadar acımasızken, insanın en güvenli sığınağı yine kendi kalbidir. Kendi yarasına merhem olmayı öğrenmek, bu karanlık çağda verilebilecek en büyük ve en onurlu mücadeledir.
#kendikalemim
#yazarkafe
7 beğeni0 yorum