@Okan

İlk kez oyuncağım kırıldığı için ağlamıyordum.
Yere düştüğümde dizim kanadığında da…

Sokaklar artık oyun parkı değildi.
En son ne zaman “sobe” demiştim ki…

Artık beslenme çantam yoktu.
Ya da hayali bir direksiyonum.
Ekmek poşetine dizimle de vurmuyordum.

Eskisi gibi koşturmuyordum evin içinde.
“Dur oğlum, sus oğlum” diyen de yoktu.
Sırtımdan düşen ter havlusu da…

Artık suyu da soğuk içiyordum.

Masa örtüleri yerli yerinde,
yastıklar, koltuklar derli topluydu.
Salonun ortasında kurulu bir çadır da yoktu.

Artık sabahları annem beni uyandırmıyordu.
Telefonun alarm sesiyle kalkıyordum.
Arkamdan bağıran da yoktu:

“Oğlum, kahvaltını yap!” diye.

Ne oluyordu acaba?

Uzun süredir pazar günleri banyo yapmıyordum.
Kafama tasla vuran da yoktu.
Gözlerim artık sabundan yanmıyordu.
Küvette dizlerimin üstünden
sulara dalan parmaklarım da yoktu.

Artık çubuk krakeri çıt çıt yemiyordum.
Ucunu yakıp tüttürmüyordum.

Ciddiydim.

Daha az konuşuyordum.

Renkli dünyam yavaş yavaş soluyordu.
Sorumluluklar artıyor,
sesim daha sert çıkıyordu.

Ne olduğunu artık daha iyi anlıyordum.

Galiba büyüyordum…
içimdeki çocuğu sessizce geride bırakıyordum.

#kendikalemim
#yazarkafe