@Okan

Güneş doğmuştu pencereme,
lâkin odamda hâlâ gece hüküm sürüyordu.

Buz kesmiş bir hava,
mezarı andıran bir sükût...

Dağınık saçlarıma
eşlik eden
solgun yüzüm,
tükenmişliğin aynasından bana el sallıyordu.

Hissiz bir bakış,
yorulmuş bir zihnin koynunda;
her şeyden vazgeçtiğim o vakitte
sessizlikle sevişiyordum.

Acı, artık acıtmıyordu.
Belki de
umursamayacak kadar
çok zaman geçmişti.

Ne onarabilirdi
bunca hezimeti,
yenilgiyi,
teslimiyeti?

Kim ikna edebilirdi beni?
Nasıl sevebilirdim kendimi?

Nasıl sevebilirdim
böyle bir dünyanın demini?

Sıradanlığın ardına sinmişken,
monoton bir ömrün nesli
ne vakit tükenirdi?

Perde mi güneşin önünü kesecekti,
yoksa ruhumun karanlığı mı
günün üstüne çökecekti?

#kendikalemim #yazarkafe