@Okan

Hiçbir şey yok gibiydi.
Sıradandı her şey.

Eşyalar yerli yerindeydi.
Dünden kalan çamaşırlar kurumuştu.

Musluk yine huysuzdu,
şıp şıp damlatıyordu.

Gün yine batarken,
ışığı odamın içine doluyordu.

Yere damlamış lekede,
karıncalar birikmiş geziyordu.

Ve orkidem sonunda çiçek açmış,
beni sımsıkı kucaklıyordu.

Ellerim radyoya ilişti.

Bir türkü...
Bir ağıt gibi yükseliyordu.

Sanki saz dile gelmiş,
sanatçı kalbimin en gizli,
en saklı yerinde geziyordu.

Bu ezgi...

Ruhumun derinliklerinde,
en acıyan yerimden tuttu beni.

Özümden akan birkaç damla yaş,
sessizce
gözlerime tırmanırken,
mazi tuttu elinden,
getirdi tüm yenilgileri.

Gömüldüm yine kendi içime,
kefenim olmadan.
Toprağım kazılmadan.

Oysa ne kadar sıradandı her şey.

Keşke...

Lokma ağzımda,
ağlamasaydım...





#kendikalemim #yazarkafe