@Okan

Düşmekte olan, iplikleri sökülmüş,
kıt kanaat tutunmuş
bir gömlek düğmesiyim.

Bir gün ben de kırılıp
düşeceğim.
Ve düştüğüm yerde
hep bir eksiklik kalacak.

Telafisi olur elbet.
Yerime yenisini dikerler.
Belki biraz daha parlak,
belki daha soluk,
belki daha sağlam…

Ama hiçbir zaman
benim gibi
tam yerine oturmayacak.

Soracaklar sonra:
“Neden söküldün,
neden tutunamadın?”

Kimse bilmeyecek;
herkese yumuşak davranan eller
bana hep biraz hoyrattı.

Tutunmak istedim.
Ama bağlarımı
yavaş yavaş kopardı.

Ben de
sessizce
düşüverdim yere.

İlk başta fark etmedi.
Yüreği sıcaktı hâlâ.

Ama delikten içeri giren ayaz
tenine değince
anladı.

O zaman baktı yere.
Ama ben
çoktan kaybolmuştum.

Aslında bu bir veda değildi.
Sadece
tutunmaktan yorulmuş birinin
ellerini
ipliklerden çekmesiydi.

Ve bazen
insan düşmez.

Sadece
daha fazla kopmamak için
kendini bırakır.

#kendikalemim
#yazarkafe