@Rüya

Hepsini okur musunuz bilmiyorum ama umarım okursunuz. Anonimde birisi demiş ya kimsenin bilmediği bir şeyden bahsedin diye biraz kendimden bahsetmek istedim zaten her ne kadar her gün girsem de uygulamaya konuşmalarda aktif değilim. Beni görüyorsunuzdur ama kimse tanımıyor tabi bu biraz benim yüzümden daha fazla aktif olsam hepiniz ile kaynaşırım yani en azından tıkırtıda konuştuğum bir kişi olurdu ama o da yok. Neyse şöyle en başından başlayayım, adım Rüya. Haziranda 19 olacağım. İngilizce öğretmenliği okuyorum ama sanırım bırakacağım. Beni zorlayan bir bölüm oldu bazı nedenlerden. En büyük neden ne biliyor musunuz? İşitme cihazı kullanmam. Zaten Türkçe duyup anlamak benim için zorken İngilizce beni çok zorladı. Dedim yaparım ama olmadı ne kadar çalışırsam çalışayım. Şimdi ne yapacağım bilmiyorum sanırım iki yıllık bi yer yazıp geçiş yaparım. İşitme cihazımın olması tabi ki de yalnızca ders konusunda sorun yaratmadı. Sosyal hayatımda o kadar yer edindi ki anlatsam bitmez ama bahsetmek istiyorum biraz. İlkokuldayken kimse işitme cihazı nedir bilmezdi. Onlar için çok garip bir şeydi ve o zamanlar bana da öyle geliyordu. Ben onlardan farklıydım ve bu arkadaşlıklarımı çok etkiledi. İlkokulda yüzüme vurdular bunu sürekli, oyunlarına dahil etmediler, dışladılar. Yalnızca işitme cihazım da sorun değildi. Astımım var diye koşamazdım bu yüzden onlar koşup eğlenirken ben izlerdim. Migrenim var, bu yüzden onlar teneffüste birliktelerken ben kafamı sıraya koyup yatardım. Ortaokul belki de en zoruydu. O kadar arkamdan konuştular ki yüzüne vurulmanın daha iyi olduğunu anlamıştım. Yüzüme gülüyorlar, arkadaşız diyorlardı ama sürekli arkamdan konuşuyorlardı. Hatta birinden hoşlanmıştım. Klasik, okulun "popüler çocuğu". Sonra nasıl oldu bilmiyorum ama o öğrenmişti ve herkese benden bahsederek dalga geçmişti. Bense ondan hoşlanan diğer kızlarla dalga geçmiyor ama benle geçiyor diye o kadar ağlamıştım ki, tabi ki de değmez ama işte ne yapabilirsin ki. Herkes bana uzaylı gibi bakıyordu, benim hakkımda konuşuyorlardı. Zordu aşırı zordu benim için. İşte tam o zamanlar sanaldan birileriyle konuşmaya başladım. Kendimi olduğumdan farklı göstererek sevdirmek istedim. Öyle de oldu. O kadar güzel arkadaşlıklar edindim ki tahmin bile edemezsiniz. Herkes gitti tabi teker teker. Tek bir kişi bile kalmadı. Ve bir süre kimseyle konuşmadım sanalda ta ki @yenza bana burayı tanıtana kadar. Buraya geldiğimde sadece öylesine konuşmak vardı aklımda. Eğer onlar gittiyse burdakiler kesin gider mantığıyla geldim. Her ne kadar çok fazla konuşmasam da beni kendine çeken bir yer oldu. Konuşmaları okumak, akışta gezinmek, gönderiler paylaşmak... Bunların hepsini çok seviyorum burada kalmak için yeterli sebepler. Hatta yazmayı seviyorum diye @Metehan ın beni dergiye alması benim için on yıl sonra bile değerli olacak. Her ne kadar basit bir şey gibi görünse de değil. Birilerinin beni bir konuda yetenekli görerek beni desteklemesi o kadar iyi bir şey ki. Sadece bu bile Tabelasız'a olan bağlılığımı koparamaz.
Tabi ki hâlâ sağlık sorunlarım ve engelim devam ediyor ama büyüdükçe bunlar başkalarıyla olan arkadaşlığımı etkilemiyor. Sadece benim sorunlarım ve başkalarını ilgilendirmiyor. Ancak yıllarca arkadaşlık kuramamam hâlâ sorun çok zor kaynaşıyorum.
Sanırım bu kadar anlatacaklarım. Buraya kadar okuduysanız teşekkür ederim.