@Ren

Zaman geçip de geriye baktığında, o hikâyenin bir eksiklikten ibaret olmadığını fark etti. Evet, yarım kalmış cümleler vardı; söylenmemiş sözler, tutulmamış anlar... Ama her yarım, aynı zamanda yön gösteren bir iz bırakmıştı. Onu yazarken de, ona ithaf ederken de aslında bir son aramıyordu; sadece anlamaya çalışıyordu. Sonra hayat, ikisini de ayrı ayrı yerlerine koydu. Ne aynı yolda, ne aynı zamanda. Ama doğru yerde. Birinin yüzünde artık taşımak zorunda olmadığı bir ağırlık hafiflemişti; diğerinin kalbinde ise sessiz bir tamamlanmışlık vardı. Mutluluk gürültülü gelmedi. Büyük dönüşler, çarpıcı karşılaşmalar olmadı. Sadece günlerin içine usulca yerleşti; fark ettirmeden ama kalıcı bir şekilde. Artık biliyordu: Bazı insanlar birbirine kavuşmak için değil, birbirini doğru hayata hazırlamak için girerdi. Ve bazı yazılar, birine ait olsa da, ikisini de özgür bırakmak için yazılırdı. O hikâye bitmişti belki, ama bıraktığı etki doğru yere ulaşmıştı. Biri kendi yolunda, diğeri kendi zamanında... ve ikisi de sonunda, başka başka hayatlarda, gerçekten mutluydu. Ve belki de en tuhafı şuydu: Onca gecikmeden, onca suskunluktan sonra yan yana durduklarında her şey olması gerektiği kadar sakindi. Ne büyük bir zafer hissi vardı ne de geçmişin hesabı tutuluyordu. Sanki hayat, ikisini de ayrı ayrı yoğurup aynı noktaya geri getirmişti. Artık kimse bir cümleyi yarım bırakmıyor, kimse doğru zamanda yanlış yerde olmuyordu. Mutluluk, beklenen bir ödül gibi değil; çoktan tanıdık bir his gibi oturdu aralarına. Ve şimdi biliyorlardı ki, bazı hikâyeler geç başlar ama erken bitmez. Bazıları, tam zamanını bekler... ve sonunda, birlikte kalır.

#kuzgun