@Su

22/04/2026
günaydın 🌱 🌻

İyi bir gece geçirmememe rağmen sabah o yataktan kalkıp yatağı toplamak…
Geç uyandığında gelen pişmanlık ama bir yandan da “dinlenmişim” hissi. Bedenin isteği.
Midendeki o acı hissi için sabaha içtiğin çorba.
Güneşli havada kütüphaneye doğru yürürken, arabanın arkasına yazılan yazıları cebindeki mendille silmek.
Yol veren arabaya gülümseyip teşekkür etmek.
Minik bir kafede kahve almak üzereyken içeri giren bir anne ve iki çocuğu…
Kardeşlerinin küçüklüğüne benzetip gülümsemek.
“Acaba ikizler mi, yoksa kardeşler gibi bir yaş fark mı var?” diye içinden geçirmek.
Portakal sıkma makinesini merak edip ellerken, annenin “çık” diye bağırmak yerine:
“Dur bak geleyim, nasıl çalıştığını göstereyim” demesi.
Dayanamayıp sormak: “İkizler mi?”
Cevap: “Hayır, bir yaş var.”
Gülümsemek, miniğin formasıyla gurur duyduğun söylemek
Annesinin tatlı cevabı.
“Liseye mi gidiyorsun?” sorusu.
“Hayır, 20 yaşındayım, üniversite sınavına hazırlanıyorum.” cevabı.
O tatlı “Hiçbir şey için geç değil” geri dönüşü.
“Ne istiyorsun bölüm olarak?” sorusuna “Psikoloji” cevabı.
“Ben de psikoloğum” deyince gelen tatlı bir kahkaha.
Yakınken gelen o vazgeç şakası…
“Çalışıyor musun?” sorusu.
“Çocuklardan dolayı hayır, part-time çalışıyorum.” cevabı.
İyi, bilinçli bir anne…
Mutlu, sağlıklı, bilinçli minikler.
Yolda yeni dikilmiş Lalelere dokunup hissetmek.
Kahvemi güneşin altında yudumlarken mutluluk hormonunun coşması…
Ve en sonunda kütüphaneye varmak.
Aaa ayçiçeği gelmiş karşılanması.
“Günaydın lafım, benden benim tatlı ayçiçeklerim…