@Su

hayatı seviyorum ve yaşamak umrumda.


Hastaneye ilk yatırıldığımda yer yoktu. Beni, normalde ruh hastalarının kaldığı kameralı bir odaya yerleştirmişlerdi. Cam bile açılmıyordu. Koronanın ilk zamanlarıydı; kimsenin tam olarak ne yapacağını bilmediği günler…
Tam 20 gün hastanede yattım. Yaşıtlarım arasında en ağır hastalardan biriydim. Aynı katta nice insan vardı ama en son çıkan bendim. Çünkü vücudum tedavilere cevap vermiyordu. Burun ve boğaz testim negatifti ama ciğerlerim çok kötüydü; akciğer testim pozitif çıkmıştı. Doktorlar sürekli: “Bu kadar genç biri neden ilaçlara tepki vermiyor?” diye düşünüyorlardı.
Ben ise içimden yavaş yavaş “Galiba öleceğim.” diyordum. Annem bir yandan ağlıyor, bir yandan güçlü görünmeye çalışıyordu.
Sonra başka bir ilaç denemeye karar verdiler. O ilaç… damarları yakan, çoğu zaman da patlatan bir ilaçtı. Serumdan verildiği an sanki damarlarımın içinde ateş dolaşıyordu. Bağırıyordum resmen. Damar yollarım sürekli patladığı için kollarım delik deşik olmuştu.
Ama buna rağmen umudumu hiç kaybetmedim. Hâlâ şaklabanlık yapıyordum. Çöp poşetlerini giyip taklitler yapıyor, dans ediyor, insanları güldürmeye çalışıyordum. Belki de hayatta kalma şeklim buydu.
O süreç benim için hem çok zor hem de çok kıymetliydi. Canımın değerini en çok o zaman anladım. Bazı şeyleri fark etmeme, hayatı başka gözle görmeme yardımcı oldu.
Ve çok şükür… ölmedim. AHAHAHSJ
Ama korona bana bir ciğer borçlu bıraktı. Şimdi ne durmadan koşabiliyorum ne de mola vermeden yüzebiliyorum. Tütün ürünlerine gelirsek… oraya hiç girmeyelim.
Şimdi yeni virüs haberleri çıktıkça içimde istemsiz bir korku oluşuyor. Çünkü aynı şeyleri yeniden yaşamaktan korkuyorum. Bu yıldan tek dileğim, kimsenin bir daha o günlerden geçmemesi. Çünkü insan bazen nefes almanın bile mucize olduğunu, ancak nefessiz kalınca anlıyor.