@Su

Ben aslında hiç takım tutan biri değildim. Ailem Galatasaraylı olduğu için ben de yıllarca “Galatasaraylıyım” der geçerdim. Futbolla çok bir bağım yoktu zaten; maçları, transferleri, taktikleri anlayan biri de değildim. Ama nedense Fenerbahçe bana hep başka hissettirdi. Özellikle Fenerbahçelilerin o bağlılığı, sadakati, vazgeçmeyişi beni hep şaşırtırdı. Sanki sadece bir takım değil de, bir aidiyet gibiydi.
Geçenlerde Antalya maçıyla Galatasaray maçının olduğu gün, canım hocam bana dönüp gülerek:
“Eğer Galatasaray kaybederse Fenerbahçeli olur musun?” dedi.
Ben de hiç düşünmeden, “Olurum hocam,” dedim.
Galatasaray kaybetmedi. Normalde kutlamaları görünce eğlenir, ben de o coşkuya kapılırdım. Ama o gün içimde tuhaf bir burukluk vardı. Konvoylar geçerken ilk kez kutlamak içimden gelmedi. O an bir şey fark ettim; ben galiba çoktan kalbimde kararımı vermiştim.
Bunu hocama söylediğimde bana gülümseyerek:
“Sen zaten Fenerbahçeli olmuşsun,” dedi.
Ve gerçekten de o an buna inandım.
Sonra canım öğretmenim bana bir Fenerbahçe tişörtü hediye etti. Belki dışarıdan küçük bir şey gibi görünür ama benim için çok kıymetliydi. Hayatında hiçbir öğretmeninden hediye almamış biri olarak o an kendimi çok değerli hissettim. O forma sadece bir takımın forması değildi; hatırlanmanın, düşünülmenin ve mutlu edilmenin simgesiydi benim için.
Şimdi iyi ki diyorum.
İyi ki yollarım bir şekilde Fenerbahçe’yle kesişmiş.
Belki futbolu hâlâ çok bilmiyorum ama bazı şeyler mantıkla değil, kalple hissediliyor.
Ve ben, Fenerbahçeli olduğum için gerçekten çok mutluyum.
Ebediyen Fenerbahçeli olmak dileğiyle. 💛